لا یُمکِنُ الفِرار مِن نظریه 3

به نظر من ریشه مشکلات فقدان نظریه پردازی در شهرسازی ایرانفرهنگ است نه سیاسی، علاوه بر اینکه ما از مفهوم نظریه درک غلط داریم وآن را نمیشناسیم، به عبارت دیگر فضا های معرفتی ما ایجاد تصور و تخیل بودن تفاوتلازم را برای نظریهپردازی ندارند. در واقع باید چشم خریدار و انتقادی به موضوعات شهرسازی را داشته باشیم.

البته نباید تاثیر نظام دانشگاهی را بر این رویه نادیده گرفت؛ کهاساسا نظریه های شهرسازی غرب را مبنای آموزش خود قرار داده اند. ( روال قابل پیشبینی،نسخهبرداریهای پایهای و ساختاری از طرحهای توسعه سایر کشورهاست که با وجود پیرایشتفاوتها و آرایش آن به مصادیق ایرانی و بومی [بخوانید ایرانیزهکردن]، هنوز باالزامات و اقتضائات ملی و منطقهای فاصله دارد.) این فاصله به نظر من در فرهنگاست. شهر های امروزی فرهنگ ما شرایط ویژه ای دارند.

دو امر در فرهنگ مهم اند:1- امرنمادین به تعبیری واقعیت های قابل لمس و 2- امر واقع یا همان امر غیبی که می تواندواقعیت را نجات دهد.

فرهنگ امروز محصور در امر نمادین است و با حقیقت و واقعیت نسبتیندارد.

امروزه اگر کسی به خودسازی بپردازد نمی توانیم آن را در میانشهروندان بشناسیم، امروزه در تهران فرزندان قاضی و بهجت و طباطبایی همگی شهروندانیهستند که چند ساعت در روز در مترو سفر می کنند و در کوچه و خیابان از کنارشان عبورمی کنیم. البته باید پذیرفت اثرات این عده بر شهر را نباید فراموش کرد.
اما آیا این فرهنگ امروزی که دیگر با حقیقت و واقعیت نسبی ندارد آینده ای دارد؟

بهنظرم باید به تسلط شیوه زندگی و تفسیر هایی که بهمراتب بهتر پاسخگو هستند رجوع کنیم.

فرهنگ ایران ایدئولوژی ندارد در نتیجه شهرسازی ایران هم فاقد ایدئولوژی است.

ایدئولوژی یعنی آن خودآگاهیتاریخی که ما را به سمتی می خواند و برای ما تولید ارزش می کند و این ارزش است کهزندگی ما را معنا دار می کند نه بر عکس.

شهرسازی بی ایدئولوژی یعنی مرگ!
شهرسازی بی ایدئولوژی یعنی عدم زایش!

شهرسازی الهیات رهایی بخش داشته باشد. به تعبیر به معلم دانا پروینپرتوی "ما باید به تفکر متاملانه و شهودی پیش بریم. ما باید به لایه های عمقی وارد شویم و تا به بصیرت برسیم".

پس ما باید نیازمند یک نقشهراه باشیم، یک نقشه راه تمدنی و تاریخی با طرح این سوال که

بالاخره می خواهیم دراین شهرسازی جهان از منظر ایران کدام سمت برویم؟
تکلیف شهرسازی ما با ایران، اسلام و غرب چیست؟
تکلیف ما برای نجات شهر خودمان چیست؟

و اینکه آیا این نقشه راه در حالت کنونی منشا اثر هست؟ نمیدانم!
حرف هایم پراکنده است. اما پر از درد است. حضرت استاد صدایم را می شنوی؟
ادامه دارد...