"عرفان" راز عجیب شهر

شهر های ایران هرچند ضعیف و غیر فعال اما میراث دار ادبیات عرفان,ی وسنتی خاصی از تفکر ما ایرانیان است که در پس زمینه و یا در پستوی ذهن شهروندان اش وجود دارد،چنین شهری بی شک برای آنچه در ادبیات عرفان,ی "سلوک نفس" خوانده می شودمحیطی خطرناک و امتحانی سخت است، جایی که حق و باطل در هم آمیخته اند و شهری که بهروایتی چیزی نیست جز تبلور نفسانیت یا خود -همان خودی که تفکرش معیار بودن است وتظاهرش جلوه فعال بودن- ساختمان ها بانک ها و امروزه حتی مساجدَ ش نیز تجسم نفسانیتهستند . . .

امروز بیشتر از هر روز شهر را بسان روسپی شیرین سخن و بد فرجام و ازدرون غمین و دل مرده و آراسته می یابیم که نه فقط جسم خود و شهروندان را در سلطه واختیار می گیرد بلکه فشاری عظیم بر روح خودی و غیر خودی وارد می کند.
(حافظ)

راز عجییبست شهر ! شهری که زمانی محمل بزرگان بود و امروز هم لیاقتش رادارد اما خود را به چرخ عظیم بزرگترین کارخانه تبدیل کرده! امروز نه فقط عشق نیست که نیست بلکه نگاه هم گمشده است نگاه خواه زمینی خواه آسمانی در معنی کامل خود حتما درگیر آرمان است امااگر آرمان را از دیده بگیریم احتمالا بعد از برق اراده نیز از چشمان خارج می شود. آریاگر مکانی پر از زباله شد به مگس نباید خرده گرفت و با بستن دماغ زباله نابود نمیشود!
امروزه بسیاری از چشم ها را بی اراده می بینیم، همانطور که مشکل علم کیفیت پایینچاپ نیست مشکل شهر زشتی نیست و مشکل جوانان منحرف نیست، اگر درنگ کنیم همه معلولهستند و نگاهی لازم تا به علت برسد.