آخرین مطالب
امکانات وب
انسان ذاتا در فضا زندگی می کند در فضا تصور می کند و در فضای خیالی سیرمی کند، فضا بخشی از وجود انسان است که لاجرم خاطرات و حتا احساسات را با خود حفظمی کند. اما همانطورکه فضای انسانی باخاطرات و احساسات ممزوج می شود انسان به آسانی برای احساسات نیز فضا می آفریند. بدینسبب گویندگان شهر را می توان معمار دانست.
دو بیت از (حافظ) :
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیابود که گوشه چشمی به ماکنند . . .
و
طربسرای محبت کنون شود معمور
کهطاق ابروی یار منش مهندس شد . . .
تبدیل شدن خاک به کیمیا که با معمور شدن دل آدمی در دوبیت تطبیق داده میشود خاصیت معماری فضاست. دیوار که خود خاک است، همانقدر جدا کننده فضاست که آفریننده آن _ اتصال دهنده آن_ معماری در زبان حافظ معماری خاک وجود اوست کهدر اثر نگاه دیگری به کیمیا تبدیل می شود. و مانند فضای خیالی انسان دائما در حالتغییر است.
)سعدی(
از در درآمدی و من از خود به در شدم گویی
گویی کزین جهان به جهانی دگر شدم
چشمم به راه تا که خبر آورد ز دوست
صاحب خبر بیامد و من بی خبر شدم ...
.
.
.
اکسیرعشق بر گلم افتاد و زر شدم
این اکسیر در واقع همان بر قیست که از منزل لیلی می درخشد و خرمن مجنونرا دگرگون می کند. البته این تبدیل و تغییر در نگاه و حالات مختلف شاعران ویژگی هایمتفاوتی دارد اما اساسا وجود دارد.گاه رو به ابدیت و گاه روبه فنا . گاه طعن وارتکرار امری را بیان میکند:
و (خیام ) :
این کوزه چومن عاشق زاری بودست
در بند سر زلف نگاری بودست
این دسته که بر گردن او میبینی
دستیست که بر گردن یاری بودست
در شعر حافظ «مدعی» آشکارا این فضا و آن خلوت را مشوش میکند. مقام دنیا-خاک- که اساسا سعدی از دوست دور نگاه می دارد و خیام با نقیض آن مخالفت می ورزد.
بیاییم ما هم مانند این شاعران به واقعیت این فضا توجه کنیم، این فضاپناه نیست بلکه مراتبی به مراتب بالاتردارد حیف است با موتور هواپیما دوچرخه سواری کنیم زود خراب می شود !
-
امروز 1 / مرداد / 1398
پر درد بودم چون بودنش را آفریدند . . .
این همه گفتند «یک لحظه غفلت، یک عمر پشیمانى »
من جدى نگرفتم.
حالا یک عمر است
دارم تاوان یک لحظه داشتنت را
پس میدهم.
ما را در سایت داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 113