لا یُمکِنُ الفِرار مِن "نظریه" 1

تقریبا همه رفتار ها و به طور مطلق هر چیزی که به آن فکر می کنیم بانظریه در تماس است،

حتی چای خوردن جدا از نظریه نیست! قبل از پرداختن به نظریه باید اندیشه داشت (حکمت) تا به عمل برسد، حلقهرابط حکمت و عمل، نظریه است.

نظریه برای عمل است و برای فایده رسانی و حل مشکل است. واقعیت ای ست کهدر روزمره زندگی هم با نوعی نظریه ای فکر کردن و نوعی تفکر تبیینی رو به رو هستیم.

این مقدمه به ما نشان میدهد که اگر ما با مسئله ای روبرو شویم مثلااینکه چای بخواهیم ! با یک نظریه (ریختن چایدر عنصری با شکل مفروض و نام لیوان )می توانیم مسئله را حل کنیم! البته این کاملا قابل قبول است که نظریه با نظریهانشتین قابل قیاس نیست! ما در نوع خود نظریه است!

این مثال نشان می دهد که نظریه وقتی تدوین می شود که با مشکلی روبروشده باشیم و

فراخور آن موضوع نظریه از پیچ ایدگی برخوردار است(البته تعریفپیچ ایدگی هم می توان به عهده نظریه نهاده شود) اساسا نظریه ها در سطوح مختلف بامفاهیم غیر قابل تعریف و با موضعی از پیش تعیین شده آغاز می شود( در مثال مالیوان) که شاید در سطحی دیگر و برای علمی دیگر خود موضوع نظریه باشد اما

در هر حالفکر کردن از نظریه قابل تفکیک نیست.

نظریه در بستر تاریخی مطرحاست و نظام مند است در عین حال سودمند است؛ نظریه ها اتفاقات را توضیح می دهند، شاید چند قرن پیش اعتقادات و کسب و کار و فعالیت های جنسی و ... در هم آمیخته بود(این یعنی اینکه نظریه {در نوع پیشرفته آن} نوعی از زندگی بدوی را محدود می کند،نوعی از زندگی که در کودکان وجود دارد.

و اما موضوع مورد نظرمان در در رابطه با شهرسازی، باید عادلانه برخوردکنیم و نظریه هایی را که از نظر توضیح دادن و پیش بینی کردن و در نتیجه حل مسئلهدر حد ریختن چای هستند ( فقط به دلیل پیش پا افتادگی) خارج از یک نظریه مفید دردانش شهر سازی بدانیم...

ما با فقدان دانش نظریه در شهرسازی ایران مواجههستیم و این موضوع را باید جدی گرفت که در مطالب بعدیام به توضیح مفصل می پردازم.